Samotny ze sobą to rysunek węglem inspirowany neo-noirem, który bada samotność, refleksję i wewnętrzną siłę.

Wykonany w ekspresyjnych kontrastach czarno-białych, kompozycja uchwyca kobietę idącą przez nieokreśloną przestrzeń miejską, towarzyszącą tylko jej własnemu odbiciu. Odbita obecność staje się metaforą konfrontacji z samym sobą i cichym przebudzeniem.

To dzieło mówi o potężnym momencie, gdy samotność zamienia się w klarowność — kiedy dostrzegasz swoją własną odporność i idziesz naprzód z nową pewnością siebie.

Część kolekcji Duch, rysunek ucieleśnia introspekcję, psychologiczną głębię i minimalistyczny współczesny symbolizm.